Lütfü Onat’a saygı…

MAKALEYİ DİNLE

İnsanın değişmez kaderidir ölüm.

Bu sondan kaçış yok.

Ama, sevdiği ve saydığı bir insanı yitirmek büyük acı veriyor insana.

Sevgili Bekir Yurdagül telefonla verdi haberi; “Lütfü Onat’ı kaybettik” dedi. Haberi aldığım an titrediğimi hissettim.

Eve geldiğimde bu kez Ahmet Şahin arıyordu.

Aynı acı haberi tekrarladı.

Ben de önce Ruhan Odabaş’ı aradım, sonra internet üzerinden bir ileti yayınladım, dostlara acı haberi ilettim.

“Acı haber tez yayılır” derler ya, bir iki saat içinde en az 10 kez telefonum çaldı. Aynı acıyı paylaşıyordu dostlar.

NEDEN?

Neden bu yazıyı yazıyorum?

Lütfü Onat’ın “bedensel ölümü” neden bu kadar acı verdi?

O’nu, önce bir “dost-arkadaş” olarak tanıdım ve çok saygı duydum. Dürüst bir kişiliği vardı. Çok konuşmazdı ama “boş” da konuşmazdı!

Sosyal yaşamın her alanında olmazdı ama O’nun olduğu her alan bir sosyal yaşamdı.

Kişilikli, bilgili, inançlı, mert bir yol arkadaşıydı.

Siyaseti “sınıf bilinci” ile yapardı.

Sınıfsal tercihi netti; emeğin yanında, sömürünün karşısındaydı.

Zengin olma, lüks yaşama tutkuları yoktu.

Ekonomik sıkıntılar da yaşadı ama “güce, zalime, haksızlığa boyun eğmedi.”

Bir insan için bundan daha büyük “onur” olabilir mi?

O benim “siyasette yol arkadaşım” ve “gerçek anlamıyla dostumdu.”

O da benim gibi, siyasetin karanlık labirentlerine giremedi!

Ama, nerede, ne zaman ve nasıl durulacağını çok iyi bilirdi!

Emeği ile yaşadı, emeğin yanında oldu, insanca ve onurlu bir mücadele verdi.

Ve, melun bir hastalığın kurbanı oldu.

“Ölürse ten ölür, canlar ölesi değil” diyor, Yunus Emre.

Lütfü Onat’ı “bedensel olarak yitirdik.”

Çarşamba günü ikindi namazı sonrası, Değirmendere Merkez Camii’nden Lütfü Onat’ı uğurladık.

Caminin avlusu dopdoluydu. Eski dostlarla da hasret giderdik, acımızı paylaştık.

Bedensel ölümden kaçmak mümkün değil. Bir insan için en büyük ödül, “ölümsüzlük” mertebesine ulaşabilmek olmalı.

Bunun için de “emek vermek” ve içinde yaşadığın topluma insanca bir şeyler katabilmek gerek. Ölümsüzlük, iyi-kötü, geride bıraktığın eserlerinle oluyor!.

Her insan, “geride neler bırakıyorum?” diye düşünmeli!

Lütfü Onat, “örnek bir insan yaşamı” ve siyasal mücadeledeki “onurlu kimliği” ile saygı ile anılacak.

Geride kalan biz dostlarına “insanca bir görev” düşüyor;

“O’nu unutmamak ve saygı ile anmak.”

VEFA duygularımızla bu güzel insanı yaşatmaktır ödevimiz.

Lütfü Onat’ın anısı önünde saygı ile eğiliyorum.

# DİĞER MAKALELERİ

Yazar Mustafa Küpçü - Mesaj Gönder



Yorum yazarak Kocaeli Gazetesi Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Kocaeli Gazetesi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz

Anket Kocaelispor'un yeterince desteklendiğini düşünüyor musunuz?

YÜKLENİYOR