Kullandığımız bazı deyimlerin duygularımızı ifade etmekte ne kadar isabetli olduğunu zaman zaman düşünürdüm…
Ateşin düştüğü yeri yakması,
Düşenin halinden düşenin anlaması, gibi…
Yaş aldıkça, derinliğini içimde hissettiğim bir başka deyim “Acılar paylaştıkça azalır, mutluluk paylaştıkça çoğalır” idi…
Gençken, tek başına omuzlayabileceğime inandığım beni, kendi içime hapseden, küstüren acıları bugün paylaşarak azalttığımı ve dayanılır kıldığımı hissediyorum… Bu yaşanılan yılların getirdiği yorgunluktan değil, paylaşmanın tadına varmaktandır…
Mutluluğu paylaşabilmek de bencil duygulardan arınmayı sağlıyor sanki… Ben mutluyum, sen de bana katıl, mutluluğum sana da yansısın, der gibi…
Cenaze törenleri de, düğünler de “paylaşımın”, “dayanışmanın” en yoğun şekilde hissedildiği, yaşanıldığı birliktelikler…
Bunu neden yazdım?
28 yıl önce bir oğlum oldu…
Başka bir anne de 26 yıl önce bir kız çocuğu doğurdu…
İkimiz de gözümüzden sakındık, emzirdik, büyüttük, okuttuk, yetiştirdik…
Sonra onlar tanıştılar ve bir aile olmaya karar verdiler…
Her bir aşaması ayrı heyecan ve mutluluk içeren seremoniler tamamlandı ve sonunda gelin ve damat oldular ve el ele yeni bir başlangıca yürüdüler…
Ve ben bir kez daha anladım ki
Mutluluk paylaştıkça büyüyor, büyüyor ve içinizden taşıyor…
Bizim mutluluğumuzu, paylaşarak çoğaltan ne çok sevenimiz varmış…
İyi ki varlar…
İyi ki varlar…