Her canlı, doğar, büyür, gelişir ve ölür. Kimilerinin yaşamı büyüyüp gelişmesine, yaşlanmasına fırsat bulamadan kelebekler gibi birkaç dakika sürer ve ölür, kimilerinin ise yıllar sürer...
İnsanın yaşam süresi, yıllar, aylar, haftalar, günler, saatler, dakikalar, saniyeler ölçüsünde yaradan tarafından adeta kredilendirilerek kendisine tanınmış olmasına rağmen, bilerek veya bilmeyerek pek iyi kullanılamaz...
Halbuki “zaman”, insanoğlunun sahip olduğu en değerli kredisi, en önemli zenginliğidir...
Keşke herkes kendisine tanınmış olan asıl zenginliklerinin farkına varabilmiş olsa!
Sahip olduğumuz tüm kaynaklar arasında en az anlaşılan, en yanlış yönetilen ve en fazla boşa harcanan kaynak, “zaman”dır...
Zamanımızın, hayatımızın en değerli kazanımı, zenginliği, anlamı, vazgeçilemez en önemli unsuru olduğunu keşke anlayabilsek...
Eğer yaşamayı gerçekten seviyorsak, zamana yeterince önem vermeliyiz.
‘Hoşlandığımızı hoşlanmadığımızdan, çabuk bitebilecek olanı uzun sürecek olandan, kolay olanı zor olandan, bildiğimizi bilmediğimizden, acele yapılması gerekeni önemli olandan, başkalarının istediklerini kendi seçtiklerimizden daha önce yapmak, zamanımızı doğru kullanmamızı engelleyen alışkanlıklarımızın bazılarıdır’.
Hepimizin sorunlarının en önemli kısmını, eksiklerimizin, arızalarımızın olduğunu fark etmekle başlamamız oluşturmaktadır.
“Zaman” da böyle bir şeydir işte. Yenmez, içilmez ki “tadına varasın”... Sesi yoktur ki “duyasın”... Eli, ayağı yoktur ki bir yerinden “tutasın”...
İnsanın yaşam kredisinden düşülen “zaman”ın; yerine konması, geri döndürülmesi, yenilenmesi, depolanması, satın alınması mümkün olmayan bir kaynak olmasına rağmen, maalesef ki aynen diğer kaynaklar gibi tüketmeye devam ediyoruz...
Halbuki, hayat hiçbirimiz için sürekli değildir... “Zamanın kumbarası” yoktur ki para biriktirir gibi biriktirebilelim, borç alabilelim, borç verebilelim...
Oysa tüm zamanımız, bizler bilmesek de sayılıdır. Mezarlıklar, bu dünyada bitirmedikleri, bitiremedikleri, yarım kalmış yığınla da işleri olan vazgeçilmez insanlarla doludur.
Marifet ise ince çizgiye anlayabilmekte ve uygulayabilmekte, en azından uygulamaya çalışmakta...
Unutmayın! ‘Zamanınız kısıtlı, bu yüzden başkalarının hayatını yaşayarak onu harcamayın. Başka insanların fikirlerinin gürültüsünün kendi kalbinizin sesini duymanızı engellemesine izin vermeyin.’