İnsan sevgisi

Yüce Rabbimiz ,”Biz insanı en güzel suret ve biçimde yarattık” (Tîn,4) diyerek insanın yaratılmışın en üstünü ve güzeli olduğunu belirtmiştir. Bununla da kalmayarak varlık âlemini biz insanların faydasına ve emrine sunmuştur.

Ne hazindir ki biz insanlar, Rabbımızın bize tanıdığı bu üstünlük ayrıcalığına hakkıyla layık olamamaktayız. O’na karşı gereken kulluğumuzu yerine getiremediğimiz gibi birbirimize karşı da insanî görevlerimizi tam olarak yerine getirememekteyiz. En başta birbirimize karşı sevgi fakiriyiz.

Kâinat sevgi üzerine kurulmuştur. Her şeyin özünde ve mayasında sevgi vardır. Sevgi olan yerde huzur ve mutluluk vardır. Sevgi olmayan yerde ise kin, nefret, haksızlık, çekişme, şiddet, terör ve düşmanlık vardır.

Sevginin başında Allah ve Peygamber sevgisi gelir. Gönlüne Allah ve Peygamber sevgisini sokmuş olan kişi yaratılmışı yaratandan ötürü sever. İnanan kalplerde insan sevgisi, vatan sevgisi, bitki sevgisi, hayvan sevgisi ve bütün varlık âleminin sevgisi yatar.

Peygamberimiz sevgiyi İmanın gereği olarak görmüştür. “İman etmedikçe cennete giremezsiniz, birbirinizi sevmedikçe iman etmiş olamazsınız” (Ebu Davut, Edep, 142) buyurarak insan sevgisini imanın gereği olduğunu vurgulamıştır.

Allah’ın isimlerinden birisi de “VEDÛD” tur. Manası” “Sevilmeye en çok layık olan, en çok seven” demektir. Allah’ı seven O’nun yarattığı varlıkları sever ve varlıklarda bulunan Allah sevgisini de görür. Allah sevgisiyle dolu olan varlık âlemi O’nun koyduğu düzene aynen uyar. Aykırılık göstermez. Kâinattaki yaşam bu şekilde devam eder.

İyilik ve kötülüğü yapmayı hür iradesiyle seçen insanda ise bazı sapmalar görünür. Bu sapmalar neticesinde bazen yaratılmışa karşı gereken sevgisini ve ilgisini gösteremez. Bunun neticesi olarak menfaatleri için çevresine yarar yerine zarar verir. Tabiatı hor kullanır. Bitkilere, hayvanlara, suya, havaya ve çoğu zaman da insanlara zarar verir. Çevreye verdiği zararla insanlara zarar vermiş olur. Çünkü insanlar tahrip edilmemiş sağlıklı çevreden yararlanırlar. Bir başka deyişle çevreye verdiği zararla insan kendisine zarar vermiş olur. Gönlünde insan sevgisi taşıyan çevresinde insana zarar verecek tahribatı asla yapamaz.

Diğer taraftan insanın insana verdiği zararı hiçbir varlık veremez. İnsanların birbirine yaptığı haksızlıklar, şiddet, yaralama, öldürme ve savaşlar hangi varlık tarafından yapılabilir? Bu durumda insanın en büyük düşmanı gene insan olmaktadır. İnsan, insanı öldürmek için silahlar üretmekte, savaşlar çıkarmakta ve aç-susuz-ilaçsızlıktan inleyen insanları görmezden gelmekte. Kalbinde insan sevgisi taşıyan insan bunları yapabilir mi?

Demek ki Allah’ın en mükemmel yaratığı insan cinsine gene insanlar zara vermektedir. Birbirinin kıymetini bilmemektedirler. Kalplerde yeterince insan sevgisi yoktur. İnsanlık dünyası insanların kalbine bu sevgiyi koymaya çalışmalıdır. Aksi takdirde dünyamızı sevgisizlik yangını yakıp bitirecektir.

İnsan, başta diğer insanların kalbini kırmamalıdır. Çünkü inanan kalpler Yüce Allah’ın tecelli ettiği yerdir. Yüce Allah,”Ben yerlere ve göklere sığmam ancak inanan kalplere sığarım” diyerek inanan kalplerde olduğunu bildirmiştir. Bu sebeple Allah’ın tahtı olan kalpleri kırmamaya özen göstermeliyiz. Bunun için Yunus Emre:

“Bir kez gönül yıktın ise, bu kıldığın namaz değil,

Yetmiş iki millet dahi, elin yüzün yumaz değil.”

“Gönül Çalab’ın tahtı, gönüle Çalab baktı,

İki cihan bedbahtı, her kim gönül yıkarsa.”

“Aksakallı pîr koca, bilemez hali nice,

Emek vermesin hacca, bir kez gönül yıkarsa.”

“Gelin tanışık idelim, işin kolayın tutalım,

Sevelim, sevilelim, dünya kimseye kalmaz!”

Demiştir. Gönül kıran değil, gönüller yapan olmalıyız. İnsanları sevmeliyiz ki insanlar da bizi sevsin. Çünkü kalpten kalbe yol gider. Sevginin tezahürü ise insanlar zarar yerine fayda vermektir. O zaman kinler, açlıklar, susuzluklar, hastalıklar, düşmanlıklar kendiliğinden yok olur gider. Dünya bahçemizi sevgi çiçekleri ve iyilik meyveleri ile donatırız. Sevgiyle koruduğumuz çevremiz ise bitkileriyle, hayvanlarıyla, suyu, toprağı ve havasıyla hep biz insanlara hizmet eder. Yazımı bir dörtlüğümle bitirmek isterim:

SEVGİ EKEN SEVGİ BİÇER

Bütün insanlar dostundur, kardeşindir senin,

Çünkü insan sevginin ürünüdür, değil nefretin kinin

Sevgi tohumlarını serpip ektin mi kalplerine

Sonunda sevgi biçersin hep, kin nefret yerine.

Not: K.Ü. Mühendislik fakültesi E.Dekanı Prof. Dr. Orhan Atan’ın Vefatını duydum. Allah rahmet etsin. Müftülük binası ve bazı camilerin zemin etüdünü de yapmıştı.

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar Fahri Kayadibi - Mesaj Gönder


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Kocaeli Gazetesi Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Kocaeli Gazetesi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.


Anket Kocaeli'de en başarılı bulduğunuz milletvekili kim?